Lego photo by Oskay

Het is zover! Geïnspireerd door Google die al geruime tijd haar medewerkers 20% van de werktijd ‘cadeau’ geeft om te experimenteren gaat Burobjorn vanaf nu op vrijdag lekker experimenteren, werken aan eigen projecten en spelen met nieuwe concepten. Bij Google heeft dat onder andere geleid tot de indrukwekkend browser gebaseerde applicatie Gmail. Wie weet wat er bij Burobjorn uitkomt? Op maandag tot en met donderdag staat Burobjorn zoals altijd voor je gereed, maar de vrijdag is dus voortaan voor eigen werk!

“If RepRap is succesfull a number of changes may well happen in society. The principal one of them will be that we have the distribution of the
manufacture of goods. At the moment economics scale it means that it is sensible for goods to be manufactured in factories and then to be shipped to the individual people who wish to have these goods using a complicated transport system. If RepRap takes off and increases its abilities by evolution to manufacture more and more products, then people having these machines in their homes will be no longer a need, or no longer such a big need for factories to make the goods they want. When they want something it will simply be a question of downloading it from the web, in the way they currently do with music, a film or anything else. That downloaded file would then allow them to manufacture whatever object is was they wanted in their own home.[...]”

Check the embedded movie below by RepRap.org from which I took this quote (starts around 5:14) by Adrian Bowyer from. The RepRap raises a lot of interesting questions, such as is personal fabrication another nail in the coffin of intellectual property? Looking forward to this publication: “The Intellectual Property Implications Of Low-Cost 3D Printing by Simon Bradshaw, Adrian Bowyer and Patrick Haufe.” which as far as I can see will be available online here, the 15th of April.

RepRap from Adrian Bowyer on Vimeo.

De toename van nieuwe (technologische) mogelijkheden creëert een spanningsveld tussen dat wat mogelijk is, en dat wat gewenst is. De verhouding tussen mens-machine en mensen onderling verandert onder invloed van deze mogelijkheden en biedt daarbij kansen, maar ook gevaren voor zowel het individu alsmede de samenleving in zijn geheel. Vrijheden en rechten – waar generaties voor hebben gestreden – staan op gespannen voet met de ongelooflijke hoeveelheid mogelijkheden om technologie in te zetten bij het verzamelen van de meest intieme details ten behoeve van de bestrijding van criminaliteit en terrorisme. Ongeacht effectiviteit of bijwerkingen.

De balans neigt steeds meer door te slaan richting een samenleving waarin de wens tot volledig controle, orde en (schijn) veiligheid centraal staat ongeacht ethische, principiële en feitelijke bezwaren. Het wordt hoog tijd dat de balans wordt hersteld en de afbraak van burgerrechten een halt wordt toegeroepen.

Bovenstaande citaat is vrijwel letterlijk overgenomen uit een tekst die ik schreef toen ik nog betrokken was bij Vrijbit als basis voor de statuten. Inmiddels ben ik niet meer betrokken bij Vrijbit zoals hier al eerder was te lezen. Een illusie armer en een ervaring rijker. Dit heeft mij er echter niet van weerhouden om met beperkte hand en span diensten, zij die onze burgerrechten trachten te waarborgen zoveel mogelijk te ondersteunen. Ik lijk (gelukkig!) niet de enige te zijn.

Sinds enkele maanden constateer ik dat burgerrechten, zoals het recht op privacy, serieuzer (eindelijk!) lijken te worden genomen. Dit baseer ik op het feit dat er steeds meer clubjes en organisaties van zich laten horen die zich uitspreken tegen de afbraak van burgerrechten door de overheid. Naast Vrijbit, is Bits of Freedom weer terug van weggeweest, en is er zelfs vanuit het Humanistisch Verbond een Platform Burgerrechten opgezet.

Uit het niets kwam daar vandaag een nieuwe club mensen bij genaamd 2 plus 2 makes 4, met een in mijn optiek briljante, controversiële actie die hopelijk inmiddels al veel stof doet opwaaien. Deze actie ‘Het Nieuwe Rijk‘ waarbij ze een folder hebben gemaakt die op het eerste gezicht in zowel tekst als beeld gelijkenis vertoont met de Rijksoverheid propaganda (pdf), beschrijft hoe de burger kosteloos het Burger Surveillance Service Nummer op de linker arm kan laten tatoeëren. Er wordt uitgelegd hoe men een tatoeage kan laten plaatsen, wat de voorwaarden hiervoor zijn en de voordelen van het hebben van je BSN als tatoeage.

Oftwel een geslaagde intelligentie parodie op de Rijksoverheid propaganda die stof tot nadenken biedt.

De reacties in de media geven aan dat er blijkbaar mensen zijn voor wie deze persiflage inmiddels de realiteit zo dicht benaderd, dat zij het niet kunnen onderscheiden van de regulier Rijksoverheid propaganda. Treurig en beangstigend. De Rijksoverheid is ‘not amused’ en staatssecretaris Ank Bijleveld (Binnenlandse Zaken) heeft aangegeven dat ze aangifte tegen de makers van de folder zal doen. Welke wet(ten) de makers van de folder hebben overtreden is niet duidelijk. Zal dit de derde (1e en 2e) keer worden dat de regering overtrokken, krampachtig, en vooral ook autoritair optreedt tegen een kunst uiting?

Mijns inziens een succesvolle goed uitgevoerde actie die hopelijk leidt tot een maatschappij brede discussie omtrent burgerrechten, maar vooral ook tot daden van onze gekozen volksvertegenwoordigers in het waarborgen en herstellen van onze burgerrechten!

ass-crack stage-hack #8 in Havenkwartier Deventer from Harco Rutgers on Vimeo.

Des te meer data er verzameld wordt, des te groter de kans dat die data (deels) in verkeerde handen kan komen of dat hier fouten mee worden gemaakt (denk bijvoorbeeld aan fout-positief of fout-negatief of simpelweg een tikfoutje). Om over het (mis)gebruik van de data voor andere (toekomstige) doeleinden nog maar niet te spreken. Het oude spreekwoord ‘wie wat bewaart, heeft wat‘ krijgt zo een wrange bijsmaak.

Het nieuwe paspoort met daarin de vingerafdrukken van de bijbehorende persoon, de ov-chipkaart met de opslag van het reisverkeer, de opslag van telefoon en data verkeersgegevens en het te verwachten electronisch patienten dossier (EPD) zullen tezamen met de onbedwingbare lust tot het verzamelen van gevoelige informatie door het bedrijfsleven een steeds grotere aantrekkingskracht op criminelen gaan uitoefenen, omdat het misbruik van dit soort gegevens steeds makkelijker en dus economisch interessanter wordt.

Privacy en daarmee het zelf kunnen bepalen wie toegang krijgt tot mijn gegevens zal dus steeds belangrijker worden tegen identiteitsfraude, maar gezien deze lijst is onze overheid op dit moment vooral bezig met maatregelen die privacy ondermijnt, de democratie en de bijbehorende vrijheden inperkt en de (goed georganiseerde) criminelen een steeds mooiere toekomst beloofd. Voorlopig hoeven we dus niet te rekenen op onze overheid.

Wellicht een goed idee om deze materie nogmaals te overdenken ten tijde van verkiezingen wanneer er weer om onze stem wordt gevraagd? Tot die tijd raad ik iedereen aan om organisaties zoals Vrijbit (ik was betrokken bij de oprichting van Vrijbit) of Bits of Freedom (ik ben betrokken bij het opzetten van de nieuwe Bof website) te ondersteunen in het tegen gaan van deze data verzamelingsdrift!

(foto: privacy door rpongsaj gelicenseerd onder een Creative Commons Naamsvermelding licentie)

Ik communiceer veel per email. Om overzicht te houden heb ik al vele systemen (oa GTD) gebruikt. Uiteindelijk ben ik uitgekomen op het volgende systeem:

Ik gebruik 1 inbox voor alle email adressen die ik heb. Alle mailinglisten, nieuwsbrieven en dergelijken  worden eruit gefiltered en een eigen mapje onder de map mailinglists opgeborgen. Aangezien deze emails geen directe acties van mij verwachten is dat prima. Heb ik geen zin om ze te lezen dan doe ik dat niet. Heb ik zin om alles weg te gooien dan kan dat. Alle andere email blijft in mijn inbox en behandel ik. Mijn inbox is dus ook mijn todo lijstje. Email die verwerkt is wordt gearchiveerd.

Mijn archief is opgedeeld per jaar.Voorheen gebruikte ik een archief per project maar dat vond ik niet prettig werken. Om de correspondentie van een bepaald project te vinden gebruik de zoekfunctie van mijn email programma Thunderbird. Bij projecten die langer dan een jaar duren dien ik dus meerdere jaren te checken. Aangezien het merendeel van de projecten die ik doe niet langer duren dan twee jaar blijft dit beperkt tot het doorzoeken van mijn archief op twee jaren. Wat dan enorm helpt bij het vinden van de juiste email is het goed gebruiken van heldere en beschrijvende onderwerp regels in de email. Sommige mensen hebben de neiging om continue te reageren middels een reply en dan niet het onderwerp te veranderen. Dit maakt het voor mij lastig om bepaalde emails snel te vinden, maar ook voor de verzendende partij om zijn of haar emails terug te vinden.

Daarom een kleine maar mijns inziens een gouden tip: pas altijd de onderwerp regel aan, zodat deze de inhoud reflecteert. Daarbij is het verstandig om altijd even de naam van een project erbij te vermelden. Dit maakt het werken met email een stuk makkelijker en efficienter! Zie ook dit bericht op Lifehacking wat ingaat op de voordelen van het goed gebruiken van de email onderwerp regel.

(foto gelicenseerd onder CC-BY-SA bron: Biscotte)

Hoe serieus kun je een conferentie met de naam LinuxWorld nemen als in de uitnodiging de tip staat:

Wilt u de beurs niet missen? Blok de beursdata alvast in uw Outlook agenda.

Ik schreef al eens eerder niet zo positief over LinuxWorld. Zonde dat een evenement met deze naam mijns inziens meer fout dan goed doet.

Vanaf heden ben ik dus niet meer betrokken bij het bestuur van Vrijbit noch volksopstand2008. Ik blijf uiteraard mij inzetten voor het behoud van burgerrechten zoals het recht op privacy, echter op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo.

Ik wens het blijvende bestuur veel succes en wijsheid toe in het opzetten en organiseren van zowel Volksopstand2008 alsmede de vereniging Vrijbit.

The first part of our holiday was spent training at the Takeda-Ryu summer stage in Vienna. Some people of our sobukan participated in the tournament and did exams. E and I are still beginners so we did not participate, but instead enjoyed watching the tournament. Part of the tournament was batto giri, which was very impressing.

See this impression from last year’s tournament:

After the tournament we also had our fair share of training, which we both really enjoyed (next year we definitely want to go again). My personal highlight was the opportunity (thanks Koen!) to train with a iato (non-sharp sword) during the first iado training. It changed my perception of aido quite a bit. Now I need to start saving so I can buy my own sword

After almost a week of training we left for Carinthia with the train. We ended up in Klagenfurt for some days and then decided to travel further south to Ossiach. We stayed in Ossiach for the rest of our holidays and enjoyed swimming in the lake and one really nice walk towards the Landskron Ruin through the woods.

Now I’m back and working on new projects both for clients as well as for Stichting Open Media/Simuze and Vrijbit.